The Field of Interpersonal Actions as a New Political Condition

The Field of Interpersonal Actions as a New Political Condition

To date, Urban Void has pursued an abstractive structure of imposing works on the social tissue: ideological constructions, installations and actions are planned by the group and placed or performed in the city’s public space, in conformity with personal artistic exhibition practices. Within this conventional artistic scheme, the political condition (like the biographical, or any other condition) is posed in advance: it is produced by a limited dialogue between the work and the creator, and is ‘offered up’ for reading and participation. The action takes place in the name of, but not with the citizen,—a fact echoing the great utopian political programmes of the twentieth century. In fact, the modern concept of artistic action grew out of powerful subversive artistic programmes, in accordance with powerful forms of political expression and communication. Today, however, the forms of political expression and communication have already turned away from a utopian narrative and mass organization paradigm towards an ever greater diffusion of political discourse and ever more spectacular, aesthetic modes of communication. The concept of ‘weak act’—a term I would use to describe Urban Void’s imperceptible actions in insignificant spaces of the city —may minimize the element of spectacle, but it does not negate it: in Plato’s Academy, in the river-bed of Kifissos, on the city’s roofs, in Klafthmonos Square, citizens contemplate rather than participate in the action. The work of the acting body, occupying the void, is, by definition, an exhibition practice, as long as it reproduces conditions of spectacle for a knowledge coming from ‘outside’. And the question remains: how can someone, acting within the aesthetic bounds set by the romantic manifestation of an ‘inner self’, activate a mental public space, which is already passively (or with the illusion of interactivity) occupied by large-scale symbolic narratives, directly and rapidly distributed by established political and cultural structures?

The transposition of symbolic reference points in the public sphere, from the territorial/ neighbourhood level to global, de-territorialized networks of relations, creates new fields of perception and experience. The cohesive social bonds, now emerging, demand new negotiation practices. The next step would be the assimilation of the political condition into every phase of the work’s conception and realization, by developing programmatic structures of persistent contact, co-operation, or conflict with the inhabitant. The emphasis should shift from the one-way display of work, conceived a priori and executed by the subject or group, to the linking of hypotheses to programmed communicational spaces, aiming at producing new and enhanced ideas/ assumptions/ realizations. The framing of a political reality in urban space coincides with the continual negotiation between communities of citizens, artists, architects etc. involved, whether these be local or virtual, close-by or distant, direct or indirect. The artistic activity of Urban Void would then be the orchestration and management of this open-ended negotiation. The ‘internal’ works towards a final action/ product would be replaced by an ‘open’ action, which consists of the live actions of its reformulation on the local and internet field of communication.

Το πεδίο των διανθρώπινων δράσεων ως νέα πολιτική συνθήκη

Μέχρι τώρα το Αστικό Κενό ακολούθησε την αφαιρετική δομή της επιβολής του έργου στον κοινωνικό ιστό: ιδεολογικές κατασκευές, εγκαταστάσεις και δράσεις σχεδιάζονται από την ομάδα και τοποθετούνται ή επιτελούνται στο δημόσιο χώρο της πόλης κατ’ αναλογίαν των ατομικών καλλιτεχνικών εκθεσειακών πρακτικών. Στο συμβατικό αυτό καλλιτεχνικό σχήμα, η πολιτική συνθήκη (όπως και η βιογραφική ή όποια άλλη συνθήκη) τίθεται εκ των προτέρων: παράγεται από την «κλειστή» συνομιλία έργου-δημιουργού, και «προσφέρεται» προς ανάγνωση και συμμετοχή. Η δράση γίνεται εν ονόματι του πολίτη, αλλά όχι μαζί του. Εδώ ακούγεται ο απόηχος των μεγάλων ουτοπικών πολιτικών προγραμμάτων του 20ου αιώνα. Πράγματι, η μοντέρνα έννοια της καλλιτεχνικής δράσης διαμορφώθηκε με ισχυρά, ανατρεπτικά προγράμματα τέχνης, σε αντιστοιχία με ισχυρές μορφές πολιτικής έκφρασης και επικοινωνίας. Ήδη όμως, σήμερα, οι μορφές πολιτικής έκφρασης και επικοινωνίας έχουν μεταστραφεί από ένα παράδειγμα ουτοπικής αφήγησης και μαζικής οργάνωσης σε μια όλο και μεγαλύτερη διάχυση του πολιτικού λόγου και μέσα σε όλο και πιο θεαματικούς, αισθητικούς τρόπους επικοινωνίας. Η έννοια του «ασθενούς ενεργήματος» – όπως θα χαρακτήριζα τις ανεπαίσθητες δράσεις του Αστικού Κενού στους ασήμαντους χώρους της πόλης – ελαχιστοποιεί ίσως τη θεαματική διάσταση, ωστόσο δεν την ακυρώνει: στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην κοίτη του Κηφισσού, στις ταράτσες της πόλης, στην πλατεία Κλαυθμώνος, ο πολίτης δεν συμμετέχει αλλά μόνο θεάται την δράση. Η εργασία κατάληψης του κενού από το δρόν σώμα αποτελεί εξ’ ορισμού μια εκθεσιακή πρακτική, εφ’ όσον αναπαράγει τους όρους θέασης και θεάματος μιας γνώσης που παρέχεται «απ’ έξω». Και το ερώτημα παραμένει: πώς, με αισθητικούς όρους ρομαντικής κατάθεσης ενός «εσωτερικού κόσμου», μπορεί κανείς να ενεργοποιήσει έναν δημόσιο νοητικό χώρο, που ήδη καταλαμβάνεται παθητικά (ή με την ψευδαίσθηση της διάδρασης) από τις μεγάλης κλίμακας συμβολικές αφηγήσεις που άμεσα και ταχύτατα διακινούνται από καθιερωμένες πολιτικές και πολιτισμικές δομές;

Η μετατόπιση των συμβολικών σημείων αναφοράς της δημόσιας σφαίρας, από το έδαφος και τη γειτονιά σε παγκόσμια, απο-εδαφοποιημένα δίκτυα σχέσεων, δημιουργούν νέα πεδία αντίληψης και εμπειρίας. Οι νέοι υπό διαμόρφωση κοινωνικοί συνεκτικοί δεσμοί επιζητούν νέες πρακτικές διαπραγμάτευσης. Το επόμενο βήμα θα ήταν η ενσωμάτωση της πολιτικής συνθήκης σε όλα τα στάδια σκέψης και υλοποίησης του έργου, αναπτύσσοντας προγραμματικές δομές συνεχούς επαφής, συνεργασίας, αντιπαράθεσης με τον κάτοικο. Να μετατοπιστεί η έμφαση από τη μονόδρομη κατάδειξη του έργου που a priori συλλαμβάνεται και εκτελείται από το υποκείμενο ή την ομάδα, στην εμπλοκή των υποθέσεων μέσα σε προγραμματισμένους επικοινωνιακούς τόπους, με σκοπό την ανάδειξη νέων, επαυξημένων ιδεών/ υποθέσεων/ υλοποιήσεων. Η κατάδειξη μιας πολιτικής πραγματικότητας στο χώρο της πόλης ταυτίζεται με τη συνεχή διαπραγμάτευση ανάμεσα στις εμπλεκόμενες κοινότητες πολιτών, καλλιτεχνών αρχιτεκτόνων, κ.α., εντόπιες και εικονικές, κοντινές και απομακρυσμένες, άμεσα και έμμεσα. Η καλλιτεχνική δραστηριότητα του Αστικού Κενού θα ήταν τότε η ενορχήστρωση και διαχείρηση αυτής της ανοιχτής διαπραγμάτευσης. Οι «εσωτερικές» διεργασίες προς μια τελική δράση-προϊόν αντικαθίστανται με την «ανοιχτή» δράση που απαρτίζεται από τις ζωντανές ενέργειες διαμόρφωσής της στο τοπικό και δικτυακό επικοινωνιακό πεδίο.




Pages

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 19 other followers


%d bloggers like this: